История старости 2 тома Жорж Минуа

Stan: dobry

Komplet

… począwszy od pierwszego starca, który powiedział coś o sobie – egipskiego pisarza sprzed czterech i pół tysiąca lat – aż do śmierci Elżbiety i Henryka IV, ewolucja starości i jej statusu nie przebiegała w sposób liniowy. Miejsce, jakie przyznawano starości, i sposób, w jaki na ni patrzono, zależały od wielu czynników, między którymi mogły zachodzić rozmaite, mniej lub bardziej skomplikowane, powiązania; czynniki te to strukturalny układ społeczeństwa, rola przekazu mówionego i pisanego, rozmiary rodziny – patriarchalnej lub dwupokoleniowej, akumulacja mienia ruchomego, ideał urody, który z kolei podlegał lub nie podlegał koncepcjom religijnym. Można jednak wyróżnić pewną cechę, wspólną dla wszystkich dawnych kultur: tworzyły one pewien abstrakcyjny model starości i osądzały starych ludzi – wydając wyroki na ich korzyść, a najczęściej na niekorzyść – w odniesieniu do owego teoretycznego wizerunku. Nie odkryły one jeszcze specyfiki właściwej wiekowi spoczynku.

Druga część opowieści o starych ludziach, dotycząca czasów nowożytnych (pierwsza to Georgesa Minoisa „Historia starości. Od antyku do renesansu), jest przesycona głębokim humanizmem. Literatura, sztuka, nauka, dane statystyczne, prywatna korespondencja, przepisy, gazety – oto lawina źródeł, nad którymi autor umiejętnie panuje, przeprowadzając wnikliwą analizę wpływu przemian społecznych na los starych ludzi. Bogata dokumentacja i panoramiczne tło historii pozwalają nadać całości godną podkreślenia ciągłość, wielką spójność, a także tym lepiej ukazać, jak mocno problem starych ludzi wiąże się z szeroko pojętym kontekstem kulturowym. W dobie nieustannego przedłużania się życia dzieło to jest szczególnie ważne.