Остров накануне изд. 3

Wyspa dnia poprzedniego wyd. 3

Autor: Umberto Eco

W Wyspie Dnia Poprzedniego Umberto Eco w typowy dlań sposób łączy przygodową fabułę z dyskursem filozoficznym, nawiązując w treści i formie do takich arcydzieł jak Podróże Guliwera czy z Piemontu, Robert de la Grive, uratowany z katastrofy morskiej, dostaje się na opuszczony statek Daphne, zakotwiczony w pobliżu nieznanej Na pokładzie i w licznych pomieszczeniach znajduje wiele tajemniczych przyrządów oraz ptaków i Z czasem się dowiadujemy, że Robert trafił na morze jako tajny wysłannik Mazarina i Colberta, usiłujących odkryć sekret obliczania długości zrządzeniem losu naszemu bohaterowi również na pokładzie Daphne przyjdzie się zajmować tą Prawdopodobnie statek stoi w pobliżu sto osiemdziesiątego południka, zatem na leżącej po jego drugiej stronie Wyspie - wedle obliczeń XVII-wiecznych geografów - powinien być jeszcze dzień Nękany wspomnieniami utraconej miłości i wizją nikczemnego brata-sobowtóra, Robert coraz zapamiętalej pragnie dostać się na Wyspę, gdzie można ponoć ujrzeć Gołębicę Koloru XVII stuleciu problem obliczania d ł u g o ś c i g e o g r a f i c z n e j spędzał sen z powiek możnym tego Zamorskie wyprawy dawały wówczas możliwość znacznego powiększenia stanu posiadania, zapewniały nowe źródła bogactw i Jednak by zawładnąć oceanami, należało poznać wszystkie tajniki Już samo wyznaczenie południka zerowego było kwestią sporną, gdyż południki, jako linie hipotetyczne, mają tę samą długość i żaden z nich nie został wyróżniony, jak równik wśród równoleżników, w sposób Kolejnym problemem był pomiar czasu na Zegar wahadłowy się do tego nie nadawał ze względu na kołysanie Próbowano wielu innych sposobów, choćby tak kuriozalnych jak posłużenie się proszkiem Prototyp chronometru morskiego zbudował dopiero w 1735 roku angielski zegarmistrz, John Ten skromny prowincjusz, obcy dworskim koteriom, długo musiał jednak czekać na oficjalne pierwszej połowie XVII wieku Francją rządzili dwaj Ludwik XIII obdarzył zaufaniem i władzą kardynała Po śmierci monarchy i jego zausznika część uprawnień przeszła w 1643 roku - zgodnie z wolą królowej Anny Austriaczki - na kardynała M a z a r i n Ten mąż stanu, z pochodzenia Włoch (Giulio Mazzarini), faktycznie kierował Celem jego polityki zagranicznej było ugruntowanie międzynarodowej pozycji Francji, toteż kwestia wyznaczania długości geograficznej niewątpliwie pozostawała w sferze zainteresowań kardynała i jego urzędników, wśród których wyróżniał się Po śmierci Mazarina (1661) 23-letni Ludwik XIV ogłosił, że odtąd sam będzie sprawował rządy jako Król W sztuce dominował wtedy b a r o k, który panuje również na kartach tej