ИСТОРИЯ по КОРВИНУ, Януш КОРВИН-МИККЕ [2014]

Tytuł: HISTORIA według KORWINA, seria wydawnicza – „Biblioteka WOLNOŚCI”.

Autor: Janusz KORWIN-MIKKE.

Wydawca: Wydawnictwo 3S MEDIA Sp. z o.o., Warszawa 2014, wydanie I. 296 stron, zdjęcia w tekście, oprawa miękka lakierowana, format 15x21 cm.

Stan dobry - ogólne podniszczenie i zabrudzenia okładki oraz środka – poza tym stan OK.

Janusz KORWIN-MIKKE - Urodzony 27 października 1942 r. w Warszawie. Polski publicysta i polityk prawicowy, poseł na Sejm I. Kadencji, Założyciel i długoletni prezes Unii Polityki Realnej. Od 2011 r. przewodniczący Kongresu Nowej Prawicy. Monarchista, Mistrz Krajowy w brydżu, laureat Nagrody KISIELA w 1990 r., Członek Honorowy Klubu Zachowawczo-Monarchistycznego, założyciel Fundacji Indywidualnego Kształcenia. Z wykształcenia filozof. Czterokrotnie kandydował na urząd prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. W1995 i 2000 r. z ramienia UPR, W 2005 R. Jako kandydat Platformy JKM z poparciem UPR. W 2010 Jako kandydat WiP.

„HISTORIA według KORWINA”. Drodzy Czytelnicy! - Oddajemy do Państwa rąk kolejny wybór tekstów Janusza KORWIN-MIKKIEgo publikowanych w ciągu kilkunastu lat na łamach tygodnika „Najwyższy CZAS!”. Tym razem postanowiliśmy wybrać materiały poświęcone szeroko pojętej problematyce historycznej. Mimo że autor nie rości sobie pretensji do rywalizowania z zawodowymi historykami, jego uwagi mogą się okazać nad wyraz trafne i przenikliwe. Lektura jest na pewno ciekawa, gdyż wiele tez autora do dziś uchodzi za wielce kontrowersyjne. Zwłaszcza dotyczy to problematyki polskich powstań narodowych, a już na pewno oceny polityki przywódców III Rzeszy niemieckiej. Nie jest żadną tajemnicą, że niektóre tezy wywołują wręcz wściekłość pewnych środowisk. Takie zabiegi można interpretować jako swoistą kokieterię autora, chęć wzbudzenia kontrowersji, ale uważne zapoznanie się z tymi poglądami musi skutkować ożywczym fermentem intelektualnym i być może rewizją własnych poglądów czytelników.

Felietony JKM dlatego wzbudzają tak wielkie emocje wśród jego zajadłych krytyków, że często naruszają pewne niepisane umowy zawierane przez zawodowych historyków, które wykluczają prace badawcze i jakąkolwiek krytykę tematów tabu. Oprócz oceny hitleryzmu czy studiów nad polskim antysemityzmem wymienić tu można na przykład ocenę postaci Józefa Piłsudskiego, którego spiżowy pomnik wykuwają kolejne już generacje badaczy. Podobnie ma się rzecz z oceną polskich zrywów narodowych, a zwłaszcza Powstania Warszawskiego, Sierpniowa insurekcja dopiero ostatnio, i to bardzo nieśmiało, została poddana gruntownej ocenie źródłowej, gdyż do niedawna publiczny dyskurs ograniczał się jedynie do peanów i przemilczeń, Tymczasem JKM od początku lat dziewięćdziesiątych rokrocznie - przy okazji kolejnych rocznic - ważył się przedstawiać nieco odmienny punkt widzenia na genezę warszawskiego zrywu i ocenę jego skutków.

Z drugiej strony o ile dotychczasowa ocena polityki sanacji i przywódców polskich podczas II wojny światowej ostatnio coraz częściej - choć przy akompaniamencie głosów oburzenia „środowisk patriotycznych” - bywa kwestionowana, to niektóre uwagi JKM zwłaszcza dotyczące bardziej odległej historii są na pewno ewenementem. Przykładem tego jest, moim zdaniem, choćby kapitalny artykuł opublikowany pierwotnie w 1994 roku, a dotyczący mechanizmów sejmowego liberum veto konstytucji sejmowej, która regulowała zasady stanowienia prawa w czasach I Rzeczypospolitej, W latach zaborów, za sprawą głównie grupy historyków krakowskich z Józefem SZUJSKIM na czele, zasada liberum veto została uznana niemal za główną siłę sprawczą zaborów i wszelkich późniejszych klęsk narodowych i towarzyszących. Była łatwym wytłumaczeniem przyczyn upadku, dobrze wpisywała się w polską współczesną mentalność, która często nosi cechy masochistycznego poszukiwania przyczyn własnych niepowodzeń w nieudolności polskiej elity. Nie trzeba dodawać, że taki punkt widzenia bardzo odpowiadał komunistycznym ideologom, którzy chcieli obarczyć en mause winą za rozbiory „krótkowzroczny” stan szlachecki, pogrążony jakoby w pysze i samozadowoleniu.

Tymczasem JKM w swoim błyskotliwym eseju ocenia mechanizm jednomyślności sejmowej zgoła inaczej: „Liberum veto było tamą dla arogancji władzy ustawodawczej. Jeżeli ustawa była istotnie niezbędna i konieczna, to nikt się nie sprzeciwiał. Sejm zatwierdzał. Jeśli zasięg podnosił się jakiś głos sprzeciwu, to znaczyło, iż korzystność ustawy nie była bezsporna”. Choć tekst ten opublikowany został po raz pierwszy w połowie lat dziewięćdziesiątych, do dziś poraża swoim świeżym i nowatorskim spojrzeniem. Bliższe i uważne zapoznanie się z tezami autora sprawia, że czytelnik porażony jest wręcz jasną i logiczną argumentacją. Tak jest zresztą i w przypadku innych tekstów JKM. „Historia według KORWINA” to właściwie autorski wywód dotyczący naszych dziejów. Jest to świetna lektura dla osób zainteresowanych historią, ale mających dość oficjalnych komunałów. Jak zawsze w przypadku tekstów JKM, liczyć możemy tu na błyskotliwe tezy i szokujące teorie, których autor jednak broni z podziwu godną logika i konsekwencją. Co ważne - zawsze znajdziemy tu odniesienia do naszych współczesnych problemów - zgodnie z klasyczną zasadą: Historia magistra vitae est. [Marek SKALSKI - listopad 2013]

Spis treści- patrz foto.

- Polecam!