CD Аша Саратан

Płyta CD zupełnie nowa, oryginalna, nieużywana, zafoliowana.

Porządne, pełnowartościowe polskie wydanie.

Dostępna od ręki.

Edycja – standardowy digipack.

Folia fabryczna lub dystrybutora.

Saratan poszukuje na swoich kolejnych płytach nowych środków wyrazu, przeobraża się, próbuje zaskoczyć słuchacza jakimś świeżym podejściem do metalowej materii. Zaczynali od jednoznacznie thrashowych klimatów (choć z pewnymi wpływami), ale ewolucja trwała. Odkąd muzycy pobłądzili wśród bezkresów rozgrzanych do czerwoności pustyń, z których rozciąga się widok na zaginione miasta żywcem wyjęte z opowieści Szeherezady, miłośnicy wszelkiej maści orientalizmów muszą się czuć usatysfakcjonowani. Perkusja, bas, gitary, czytelny growl, a do tego takie egzotyczne instrumenty jak setar, kamancheh, czy darbuka. Przy okazji to dobry punkt wyjścia, by sięgnąć do źródeł i dowiedzieć się czegoś nowego.

Na płycie Asha techniczny death, thrash i metal core mieszają się z etnicznymi wstawkami, co daje muzyce oryginalne zabarwienie. Oczywiście Saratan nie jest ani pierwszym, ani ostatnim zespołem na naszej planecie, który próbuje podobnych patentów, niemniej robi to rzetelnie. Nie ma tutaj mowy o pseudo arabskich naleciałościach, wygenerowanych przez komputer – jest za to solidnie zgłębienie tajników obcej nam w dużej mierze kultury muzycznej.

Na nowym albumie mamy zaledwie sześć utworów, ale są one zazwyczaj wieloczęściowe, rozbudowane – różne motywy i riffy przeplatają się ze sobą na modłę mini suit. Kompozycje zaczynają się niekiedy od akustycznych, etnicznych długich preludiów jak w Hvare Khshaeta, albo w Dakhma – the Tower of Silence. Nie oznacza to jednak, że te etniczne wojaże przykrywają miałkość metalowej roboty. Saratan gra solidnie i z odpowiednią dawką energii i mroku.

Mocarne riffy pojawiają się niemal w każdym kawałku, podobnie jak zmiany tempa, nie brak tu pomysłów na kompozycyjne urozmaicenie. Gdzieś w środku The Chinvat Brigde wyłania się na przykład świetny deathowy riff. Ciekawa gitarowa robota przykuwa uwagę słuchacza w kompozycji Dakhma – the Tower of Silence - mamy tu i świdrującą mózg, masywną zagrywkę jak i rzeczy bardziej wysublimowane techniczne. Ciekawie brzmi także nieco prostszy w formie, ale jednocześnie masywny Sacred Haoma, z wybrzmiewającym uderzeniem gitar.

Track lista:

01. Hvare Khshaeta

02. Asha

03. Dakhma – the Tower of Silence

04. The Chinvat Bridge

05. Khvarenah

06. Sacred Haoma

.

2015,  FONOGRAFIKA