Ilmenau Graf von Henneberg красивый трехрожковый позолоченный подсвечник в стиле ар-деко

Bardzo ładny dekoracyjny świecznik art deco - ze znakomitej niemieckiej fabryki.

Sygnatura przedwojenna - bez literek VEB w koronie-, które pojawiły się dopiero  po nacjonalizacji w DDR  w latach 50tych. Skoro jest tyle złota to prawdopodobnie jest sprzed 1935, od kiedy Hitler skonfiskował złoto z fabryk porcelany i zakazał używania go do dekoracji naczyń.

Piękna biała porcelana bogato dekorowana złotem - złote kalki z powojnikami podmalowane czerwoną emalią - grube masywne złocenie rantu podstawy - bardzo ładnie wyprofilowane uchwyty na 3 wysokie świece - z szerokimi kołnierzami chroniącymi obrus przed kapaniem parafiny...

Praktycznie bez śladów użycia - nie znalazłem - jak nowy -

Wymiary:

środkowa świeca wysokość 18 cm, boczne 12,5 cm

kołnierz średnica 5,1 cm, średnica uchwytu 2,5 cm

owal podstawy 20,5 x 12 cm

szerokość świec=znika 25,5 cm

Stan idealny

Piękny prezent !!!

Porcelana Graf von Henneberg jest dużą firmą produkującą porcelanę gospodarczą.

Została założony w 1777 roku w Ilmenau (Turyngia). Jest to jedna z najstarszych firm porcelanowych w Turyngii. Do 1973 roku w Ilmenau działało również wielu innych znanych producentów porcelany, na przykład Metzler & Ortloff czy Galluba & Hoffmann. Wszystkie przedsiębiorstwa porcelany Ilmenau zostały połączone w 1973 roku, tworząc Nową Fabrykę Porcelany Ilmenau (NPI) w Eichicht. Kontynuowała produkcję pod nazwą „Graf von Henneberg”, który jednak nie był, jak można by przypuszczać, założycielem, ponieważ szlachecka rodzina Hennebergów wymarła, gdy została założona 150 lat temu. Ilmenau należało w średniowieczu do hrabstwa Henneberg, od którego pochodzi nazwa. W 1980 roku w NPI pracowało ponad 3000 mieszkańców Ilmenau. Po 1990 roku większość z nich została zwolniona, co miało drastyczne konsekwencje dla struktury społecznej w Ilmenau. W 2002 roku trzeba było na dobre wstrzymać produkcję. Nieco później otwarto firmę Neues Porzellanwerk Ilmenau, która na terenie dawnej fabryki zatrudnia około 50 pracowników i produkuje porcelanę. Sklep fabryczny, który nadal sprzedaje towary sprzed 2002 roku, nosi nazwę Hero-Design.

[1]: Książęca Saksońska Fabryka Porcelany Weimarskiej (1777–1808)

Biznesmen Christian Zacharias Gräbner założył małą manufakturę 18 czerwca 1777 r. Po otrzymaniu pozwolenia księcia Karola Augusta  od początku miał problemy finansowe. Gräbner jednak zdołał zatrudnić projektanta Senffa (zwanego również `` Senfft '') oraz Johanna Lorenza Riencka z miasta Eisfeld w 1781 roku, którzy faktycznie pracowali w fabryce do 1800 roku, jednak problemy finansowe wzrosły i było oczywiste, że Gräbner nie będzie w stanie spłacić pożyczki, którą otrzymał od Karola Augusta. Książę w 1782 roku przejął mały biznes i oddał go pod kierownictwo swojego prywatnego sekretarza Friedricha Johanna Justina Bertucha, któremu udało się rozwiązać niektóre problemy finansowe, ale poinformował, że fabryka jest skazana na porażkę, jeśli nie uda im się znaleźć eksperta od  produkcji porcelany

Książę zatrudnił więc w 1784 r. eksperta od porcelany Franza Josefa Webera z miasta Höchst i już po jednym wypaleniu nowy dyrektor był w stanie uzyskać znacznie lepsze rezultaty po zmianie gliny i ulepszeniu glazury. Wkrótce mała fabryka została w pełni zoptymalizowana i była w stanie produkować przedmioty o dobrej stałej jakości. Więc w 1786 roku książę wynajął fabrykę Gotthilfowi Greinerowi, który przekazał małą firmę w ręce eksperta od porcelany i dekoratora Johanna Siegela. Po pewnym okresie sukcesów fabryka została wynajęta w 1792 r. Przez Friedricha Christiana Nonne, który również wynajmował fabrykę w Volkstedt od 1767 do 1797. Dla fabryki Ilmenau okres od 1792 do 1808 można określić jedynie jako okres najbardziej udany. Wytwarzał produkty podobne do tzw. „Jasperware” Wedgwooda, które sprzedawały się wyjątkowo dobrze.

[2]: Fabryka Porcelany Ilmenau Nonne & Roesch (1808–1836)

Około 1807 r. Nun ostatecznie zdecydował się całkowicie przejąć fabrykę, więc połączył siły ze swoim zięciem Roeschem i nowo założona firma kupiła fabrykę od księcia w 1808 r. Sukces szybko jednak zniknął po śmierci Nun w 1813 r., Roeschowi udało się kontynuować działalność, ale ostatecznie został zmuszony do sprzedaży firmy w 1836 roku.

[3]: Ilmenauer Porzellanfabrik G.m.b.H. (1836 do 1930)

W następnych latach fabryka często zmieniała właścicieli i tak naprawdę nigdy nie była w stanie odzyskać dawnego statusu; w rzeczywistości była o przed bankructwem w 1870 r., aż doradca izby handlowej ostatecznie zainwestował ogromną kwotę 450 000 Reichsmarek w nowo założoną spółkę akcyjną. Wprowadził także nowego dyrektora o nazwisku Gottlob Morgenroth, który prowadził firmę do 1874 r., Kiedy to zastąpił go Hering, który specjalizował się w dekoracjach brokatowych, które okazały się tak skuteczne, że firma musiała otworzyć filię w dawnej tkalni Schmidt & Reinhard w „Stadtilm” części Ilmenau; cała fabryka w 1900 roku zatrudniała wtedy około 500 osób.

Hering pozostał dyrektorem do 1902 r., A następnie został zastąpiony przez Theodora Albrechta, który w 1910 r. dokonał całkowitej elektryfikacji fabryki po zainstalowaniu własnej elektrowni. W 1912 roku fabryka została zamknięta na sześć tygodni, ponieważ pracownicy zażądali podwyżki płac. Przyczyną redukcji zatrudnienia zapewne były lata wojny, ponieważ w 1913 r. Liczba zatrudnionych 500 osób spadła do zaledwie 250 w 1916 r., Fabryka została niezwykle zmodernizowana w latach 1919 i 1920; mniej więcej w tym czasie wprowadzono pierwsze znaki „IPM”, w tym kurę. Ale po krachu na amerykańskiej giełdzie w 1929 roku firma stanęła w obliczu różnych problemów, co doprowadziło do całkowitego zamknięcia fabryki w 1930 roku, a to spowodowało zwolnienie wszystkich 350 pracowników, Pozostał tylko zarząd, który nadal działał i uchronił prawie cały majątek.

[4]: fabryka porcelany Ilmenau Graf von Henneberg A.G. (1930 do 1949)

Odbyły się różne dyskusje i po rezygnacji kilku członków zarządu postanowiono kontynuować działalność pod nową nazwą i pod nowym kierownictwem. Należy zauważyć, że nazwa `` Graf von Henneberg '' (książę Henneberg) została wybrana ze względów historycznych: miasto Ilmenau było dawniej częścią ducy Henneberg, a poprzednia firma już zaczęła wykorzystywać symbol kury jako część swojego znak. Nie był zaangażowany żaden członek rodziny Hennebergów, jak myląco twierdzą niektóre źródła, ich informacje są prawdopodobnie oparte na pomieszaniu faktów i dat dotyczących Porzellanfabrik Henneberg & Co. z siedzibą w Gotha, prowadzonej przez członków rodziny Henneberg.

Firma powoli uruchamiała produkcję, trwały reorganizacje- zmieniali się członkowie zarządu aż do 1934 roku, zanim ostatecznie zdecydowano, że nowym dyrektorem zostanie Emil Lentner. Pod jego kierownictwem firma powoli wracała do zdrowia i w 1937 r. Zatrudniała ponownie 250 osób; Po wojnie pozostała prawie taka sama liczba pracowników, jak wynika z akt, że w 1949 roku w firmie pracowało łącznie 255 osób.

Firma znalazła się po rosyjskiej stronie żelaznej kurtyny. Produkcja- podobnie jak innych fabryk porcelany szła w ogromnej części an spłatę nałożonych kontrybucji wojennych do Rosji.

1. Porzellan Ilmenau (1949 do 1990)

Wkrótce po nacjonalizacji fabryka przekształciła się w tak zwany „Vorziekombinat”, wizytówkę socjalistycznej produktywności, która dostarczała państwu towary wysokiej jakości. Na przykład parlament byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej miał swoją siedzibę w niesławnym „Palast der Republik”; cały kompleks obejmował różne mniejsze restauracje i oczywiście miał specjalny zestaw dla zagranicznych gości. Cała zastawa stołowa użyta w budynku została dostarczona przez firmę „V.E.B. Henneberg Porzellan i każda restauracja miała swój niepowtarzalny wystrój.

Nawet jeśli fabryka była przez lata stale modernizowana, szybko stało się oczywiste, że pomieszczenia są o wiele za małe i w 1970 r. Zaplanowano nową fabrykę w części miasta „Eichicht”, którą oddano do użytku w 1973 r. Nowa fabryka był znany jako „Neues Porzellanwerk Ilmenau” (w skrócie „NPI”) i działał również jako urząd nadzorczy VEB Kunstporzellan Ilmenau do zamknięcia Kunstporzellanwerk w 1976 roku.

[6]: Graf von Henneberg Porzellan G.m.b.H. (1990 do 2002)

Po zjednoczeniu Niemiec fabryka została zmodernizowana w latach 1991–1993; po tym nastąpił drugi etap modernizacji w latach 1996–1997, a ponieważ sytuacja finansowa nie była  dobra, firma wystąpiła o pomoc restrukturyzacyjną z Unii Europejskiej (sygn. akt C36 / 2000), która została przyznana. W dniu 28 sierpnia 1998 r. Fabryka została sprzedana Rolfowi Froweinowi, byłemu kierownikowi firmy Thuringia Industriebeteiligungs G.m.b.H. & Co. K.G. ”, ale pojawiły się problemy z pożyczką z Unii Europejskiej.

We wrześniu 2001 r. Drugi główny wierzyciel reprezentowany przez „Thüringer Aufbaubank” anulował swoją pożyczkę, a firma musiała spłacić ponad 5,9 mln euro; za złą wiadomością przyszedł wówczas list, w którym z dniem 30 października 2001 r. cofnięto również pomoc restrukturyzacyjną z Unii Europejskiej. To było za wiele dla „Graf von Henneberg Porzellan G.m.b.H.” a firma musiała ogłosić upadłość. Postępowanie zostało wszczęte 1 listopada 2001 r. I nawet po tym, jak pojawił się inwestor z Austrii w lutym 2002 r. i nadal wykazywał zainteresowanie fabryką, cała firma została zlikwidowana.

[7]: Nowa fabryka porcelany Ilmenau G.m.b.H. (2002 do ...)- czy przetrwa???