Конфиденциальность и экономика защиты данных Меднис

Stan: dobry

We współczesnym obrocie gospodarczym środki służące eliminacji lub ograniczeniu ryzyka gospodarczego są coraz bardziej wyrafinowane. Ograniczeniu ryzyka służy między innymi jak najlepsze rozpoznanie rynku, w tym jak najlepsza znajomość zachowań konsumentów. Banki, firmy ubezpieczeniowe, operatorzy telekomunikacyjni i inni przedsiębiorcy chcą wiedzieć o nas jak najwięcej i to nie tylko przed podpisaniem umowy, ale również w trakcie jej wykonywania. Jeśli firma będzie o nas wieŞdziała wszystko, to czy będziemy jeszcze mówić o ryzyku gospodarczym? Czy nadal będą funkcjonować takie pojęcia jak ryzyko ubezpieczeniowe lub ryzyko kredytowe? Jeśli pod pojęciem ryzyka rozumiemy możliwość wystąpienia jakiegokolwiek zdarzenia, które może niekorzystnie wpłynąć na działalność przedsiębiorcy, to ryzyko takie oczywiście nie zniknie. Przesuwa się natomiast granica jego akceptowalności przez przedsiębiorców z poszczególnych branż. Przedsiębiorcy zawierający masowo umowy konsumenckie chcą zebrać jak najwięcej informacji o potencjalnym kliencie, aby uniknąć niespodzianek w  postaci niespłaconych zobowiązań konsumenckich lub konieczności wypłat odszkodowań. Dzisiejszy konsument nie tylko nie jest już anonimowy, ale również zakres informacji, które mógłby zachować dla siebie stopniowo się kurczy. Jest jednak druga strona medalu: niejednokrotnie koszty wynikające z długów konsumenckich pośrednio obciążają innych konsumentów, w postaci np. wyższych opłat za usługi. Rosnące zadłużenie konsumentów wynikające przykładowo z kredytów przyznanych odbiorcom, które nie były w stanie wywiązać się ze zobowiązań, może obciążać całą gospodarkę. Weryfikacja potencjalnego i aktualnego klienta jest więc potrzebna, powstaje jednak pytanie o granice ingerencji w prywatność ludzi poprzez zbieranie informacji na temat ich sytuacji materialnej, rodzinnej, itp. Dziś w Polsce istnienie i działalność takich instytucji jak Biuro Informacji Kredytowej czy biura informacji gospodarczej nie  budzi już takich wątpliwości jak kilkanaście lat temu, niemniej dyskusja na temat zakresu danych zbieranych na temat konsumentów, czasu przechowywania tych danych czy sposobu wykorzystania nie milknie. Odrębnym zagadnieniem jest marketing produktów lub usług, a ściślej coraz szersze wykorzystanie w nim narzędzi pozwalających na profilowanie konsumentów.

Doskonałym narzędziem jest tu Internet, do którego przenosi się coraz więcej transakcji konsumenckich. Wygoda załatwiania spraw, zamawiania towarów i usług sprawia, że pozostawiamy w sieci coraz więcej informacji na nasz temat, pozwalających na dopasowanie oferty do naszych potrzeb. Informacja od dawna jest towarem, ale informacja o upodobaniach konkretnych osób jest dziś‘ szczególnie cenna. Czy powinniśmy temu przeciwdziałać? Czy i jak chronić konsumentów przed zbieraniem coraz większych ilości danych osobowych? A może wystarczy jedynie edukacja konsumentów co do skutków działań w sieci i sposobów ochrony prywatności?

Tym i podobnym zagadnieniom poświęcona była konferencja naukowa, która odbyła się na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego w  marcu 2011 roku. Niniejsza publikacja stanowi pokłosie tej konferencji. Część tekstów powstała w 2012 roku, a część jeszcze w 2011 roku, jestem jednak przekonany, że również te ostatnie nie straciły na aktualności