Смерть прекрасного оленя Ота Павел Яцек Драгун

• Tytuł audiobooka: Śmierć pięknych saren.
• Autor: Ota Pavel
• Lektor: Jacek Dragun
• Wydawnictwo: Storybox
• Nośnik: CD
• Format nagrania: mp3
• Czas nagrania: 7 godz. 25 min.

W 2021 roku mija pół wieku od pierwszego wydania Śmierci pięknych saren, zbioru opowiadań, który podbił serca czytelników i na stałe wpisał się do kanonu literatury światowej.

Za co tak bardzo kochamy Otę Pavla? Co sprawia, że kilka dekad po jego przedwczesnej śmierci wciąż sięgamy po jego książki? Z pewnością są to zawarte w tych tekstach ponadczasowe wartości: miłość, przyjaźń, rodzina i przyroda, a także podszyte delikatnym humorem nostalgia i bezradność wobec przemijającego świata i czasu. Lecz najważniejsza jest być może ta, tak charakterystyczna dla Pavla, magia życia, nieuchwytna, utkana ze słów i przypominająca, że każdy nasz dzień, nawet nie najpiękniejszy, ma olbrzymią wartość, którą jednak musimy odnaleźć przede wszystkim w naszych sercach.

Opowiadania z niniejszego tomu napisał autor doświadczony ciężką, wieloletnią chorobą. Ota Pavel prawdopodobnie przeczuwał, iż tworzy najważniejsze dzieło swojego życia. Czy spodziewał się, że przetrwa ono wszystkie przemiany, do których doszło na świecie w ciągu ostatniego półwiecza?

Po raz pierwszy Śmierć pięknych saren ukazuje się w Polsce w wersji autorskiej, bez cenzury.

Opinie o książce

Ota Pavel pisał swoje opowiadania mierząc się z ciężką chorobą psychiczną. Czytając, miałam nieodparte wrażenie, że „Śmierć pięknych saren” miała być czymś w rodzaju plastra na rany. Na mnie tak zadziałała.

Przeczytajcie, bo ta niewielka książeczka ma dużo do zaoferowania. Zatrzymajcie się przy niej. Jeśli nie wiecie jak, to ona Wam podpowie.

Zachwyciła mnie ta książka. Ujęła mnie prostotą, skromnością i błyskotliwością. Pokochałam jej bohaterów, tych uroczych krętaczy, bawidamków, pijaków i nieudaczników. Czy można pisać o okropieństwach wojny, niemal wcale o niej nie wspominając? Ota Pavel udowadnia, że tak. Bo na tle tętniących życiem czeskich miasteczek miasteczek i wsi, gdzie ludzie leją się po mordach, kradną sobie ryby ze stawów i wciskają innym trefne towary tym bardziej ujawnia się bezduszność - tak, właśnie bezduszność, brak duszy, brak serca - świetnie zorganizowanego systemu totalitarnego nazistowskich Niemiec. Śmiałam się głośno przy lekturze, ale to był śmiech przez łzy, a przy słowach o numerach - zaledwie jednym zdaniu, rzuconym jakby mimochodem - całkiem się rozkleiłam (nie zacytuję, bo to zakrawałoby na spojler, choć strasznie mnie korci). Zresztą to tylko pozornie opowieść o rodzinie i niekończących się połowach ryb (który to temat uważam za wyjątkowo nudny, a tymczasem już czytałam ostatnie strony, gdy zorientowałam się, że wszystkie wypełnione są leszczami, szczupakami i kleniami). Bo to opowieść o życiu, przemijaniu i tęsknocie. O tym, że to, co najcenniejsze, często ma postać przemoczonych nóg i pustego żołądka i że trzeba to utracić, by to docenić. Przepiękny zbiór, po prostu.