Фрагменты - Бернадетта Кучера-Чачульска

„Dla ludzkiego doświadczenia istnieją chwile, mgnienia i pozornie (a może wyłącznie?) wypełniają one cały ludzki czas. Ale, w świetle tego, jak rozumiem opowieść Bernadetty Kuczery-Chachulskiej, taka konstatacja to zaledwie początek przygody zwanej ludzką egzystencją na ziemi. Dotknięcia chwil nie dzieją się na próżno, albo- wiem spaja je i łączy w opowieść o wyprawie ku pojęciu sensu tego, co się przydarza, ludzka potrzeba ogarnięcia całości.

Wiersze z „Fragmentów" są w większości zapisami tego jak rodzi się, a może lepiej: z czego rodzi się i dokąd zmierza, ludzka refleksja o życiu. Jak filozof empirysta, (ale zarazem jak - i zawsze jak - wierny prawdzie ludzkiego doświadczenia artysta) bohater tych wierszy wy- chodzi od doświadczenia, dźwięku, tego co widać, gestu (czy nawet cienia gestu), fragmentu krajobrazu, wspomnienia, ale, zarazem - i za- wsze - idzie dalej. To co widać, słychać, czuć jest ramą, początkiem, na- pędem tego, co nadaje sens tej poezji, co nadaje sens ludzkiemu życiu na ziemi: a co my potocznie nazywamy próbą zrozumienia losu.

Stąd wiersze Chachulskiej to dla mnie epifanie, odkrycia, zapisy spostrzeżeń, dziejące się w czasie. Ale nie tylko. Radość, którą przynosi lektura tych wierszy, (a zarazem więc i wyjątkowość książki) jeszcze na czym innym polega. Nie umiem tego nazwać inaczej niż radością płynącą ze współuczestnictwa w wyprawie ku poszukiwaniu wzoru, zasady, czyli sensu ukrytego za tym, co widzialne. Niesamowicie brzmią wiersze genezyjskie Autorki (wiersz: „dziwne podobieństwo"); zaskakująco norwidowskie rozpoznania (wiersz: „brak"); niezwykle czysto egzystencjalne odkrycia wzoru (wiersz: „ryba"); wstrząsająco zapisy rozpoznania porządku w pozornie chaotycznym dzianiu się (wiersze: „czy ziemia jest tylko miejscem", „krajobraz zmęczony", „rytm", „ptaki")."

Krzysztof Koehler