Скрипичные концерты Паганини №№ 2 и 5 CD

Paganini skomponował 6 numerowanych koncertów; 6-ty 1815 faktycznie poprzedza nr 1, który ukazał się w 1817. Drugi koncert stał się jednym z jego najsłynniejszych dzieł i jednym z najczęściej wykonywanych. Słynny finał znany jako „la Campanella” stał się natychmiastowym hitem od premiery w Neapolu w 1827 roku. W tym samym roku papież Leon XII mianował Paganiniego Kawalerem Złotej Ostrogi, a jego międzynarodowa sława trwała nadal. Jego gra zaniepokoiła i zdumiała Liszta, że ​​wycofał się do swojego pokoju hotelowego na dwa tygodnie i poważnie wątpił, czy mógłby zostać tak dobrym pianistą, jak skrzypek Paganini. Schumann twierdził, że to słuchanie gry Paganiniego wytrąciło go z wybranej kariery pisarza i zostania kompozytorem. Paganini zachęcał do opowiadania, że ​​zaprzedał duszę diabłu, żeby zagrać tak fantastycznie – taki obrót i szum reklamowy były dobre dla kasy. Doprowadziło to jednak do tego, że kościół odmówił mu pochówku w poświęconej ziemi. Franz Liszt napisał bardzo osobisty i poruszający nekrolog, kiedy Paganini zmarł w 1840 roku. Piąty koncert pochodzi z 1830 roku i przez wiele lat nie nadawał się do wykonania, ponieważ wszystko, co pozostało po Paganinim, to partia solowa i pewne niejasne pomysły na partyturę. Został zrekonstruowany i napisany przez Frederico Mompellio, który również napisał muzykę do szóstego koncertu w latach 70. z zachowanej redukcji skrzypiec i gitary. Piąta zawiera wszystkie efekty pirotechniczne, których oczekuje się od koncertu Paganiniego, ale wolna część jest szczególnie poruszającym i pozbawionym ozdób Andante. Pierwsze dwa koncerty zostały opublikowane po raz pierwszy w latach pięćdziesiątych XIX wieku,