Эверест – самый сложный маршрут, Крис БОНИНГТОН

Tytuł: EVEREST – najtrudniejsza droga, seria wydawnicza – „Naokoło Świata”.

Autor: Chris Bonington, przełożył Wojciech Adamski.

Wydawca: Państwowe Wydawnictwo „ISKRY”, Warszawa 1987, wydanie I. 192 strony, oprawa miękka, format 14,5x20,5 cm.

Stan dobry - ogólne podniszczenie i zabrudzenia okładki oraz środka – poza tym stan OK.

„EVEREST – najtrudniejsza droga” - Chris Bonington i jego koledzy, uczestnicy brytyjskiej wyprawy alpinistycznej z 1975 roku, opowiadają o dramatycznym wejściu na EVEREST jego Południowo-Zachodnia ścianą.

„EVEREST – najtrudniejsza droga”. Przedmowa - W grudniu 1972 roku witałem Chrisa Boningtona i jego zespół na przyjęciu wydanym po ich powrocie z ostatniej wyprawy na Ścianę Południowo-Zachodnią. Musieli wówczas wycofać się po osiągnięciu wysokości około 8300 m, ponieważ z powodu niskich temperatur, silnego wiatru i bardzo dużej wysokości znaleźli się na granicy wytrzymałości ludzkiej. — Nigdy więcej — oświadczył Bonington.

Wiedziałem, jak się czuł. Wiele lat temu, w zimie 1937 roku, wraz z żoną i Reggie Cookiem od października do grudnia uczestniczyłem w małej wyprawie do wschodniego rejonu Kanczendzangi, trzeciego co do wysokości szczytu świata. Naszym celem było między innymi wypróbowanie warunków wspinaczkowych w czasie długiego, pogodnego okresu chłodów na początku zimy tak, aby sprawdzić, czy szanse na zdobycie Everestu nie są wówczas większe niż w wybieranym na ogół, lecz krótkim okresie przed-monsunowym, który zapowiada w Himalajach Południowo-Wschodnich ogromne opady śniegu. Odnieśliśmy pewne sukcesy, między innymi zdobyliśmy szczyt o wysokości 7100 m, przeprowadziliśmy również rekonesans na Kanczendzandze nieco poniżej tamtejszej Przełęczy Południowej, z której grań prowadzi do samego wierzchołka. Z tej wyprawy do dziś pamiętam potworne zimno i straszny wiatr — przede wszystkim ów wiatr. W dzienniku zanotowałem jednak później: „Biorąc to wszystko pod uwagę uważam, iż nierozsądne byłoby generalizowanie naszych doświadczeń i wydaje mi się, że na Evereście najkorzystniejszy jest okres pomonsunowy”...

Spis treści:

Przedmowa;

Od autora;

• I. Druga szansa;
• II. Ściana Południowo-Zachodnia;
• III. Dobieranie zespołu;
• IV. Podejście pod Everest (2—16 sierpnia);
• V. Z Khumde do bazy (17—25sierpnia);
• VI. Ice FalI (22—27 sierpnia);
• VII. Kocioł Zachodni (23 sierpnia—1 września);
• VIII. Lawiny i dyskusje (2—6 września);
• IX. Nowe miejsce na obóz IV (7—10 września);
• X. Przez Wielki Żleb Środkowy (10—15 września);
• XI. Obóz V (15—19 września);
• XII. Przez skalną barierę (20 września);
• XIII. Przygotowanie do ataku (21—22 września) XIV. Szczyt (23—25 września);
• XV. Sukces i tragedia (25—26 września);
• XVI. Opuszczamy Everest (27—30 września);

Aneks;

Uczestnicy wyprawy i kalendarium.

- Polecam!